Wielokrotnie sygnalizowana była problematyka zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności aresztu domowego (dozoru elektronicznego) zastosowanego za granicą w trakcie procedury przekazania ściganego w trybie Europejskiego Nakazu Aresztowania.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął problem i wskazał,  ” że środki takie jak areszt domowy w wymiarze dziewięciu godzin na dobę w godzinach nocnych, połączony z dozorem elektronicznym danej osoby za pomocą opaski elektronicznej, z obowiązkiem stawiennictwa codziennie lub kilka razy w tygodniu w komisariacie policji w określonych godzinach, a także z zakazem występowania o wydanie dokumentów umożliwiających podróż za granicę, nie są co do zasady – uwzględniając rodzaj, czas trwania, skutki i sposób wykonania całokształtu tych środków – do tego stopnia ograniczające, by wywierały skutek w postaci pozbawienia wolności porównywalny z osadzeniem i tym samym zostały zakwalifikowane jako „zatrzymanie” w rozumieniu wspomnianego przepisu, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.” ( Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r.; JZ przeciwko Prokuraturze Rejonowej Łódź-Śródmieście; Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi; Sprawa C-294/16 PPU)

Należy jednak mieć na względzie, iż na kanwie powyższego orzeczenia nie zalicza się aresztu domowego, który ma miejsce w nocy itp. Sprawa więc nie do końca jest więc jednoznaczna jak chodzi o sytuacje, w których mamy do czynienia z aresztem domowym znacznie bardziej ingerującym w swobodę np. z aresztem całodobowym lub też obejmującym w znacznej mierze godziny dzienne. Tutaj Trybunał dał nadal swobodę do oceny zaliczenia tego rodzaju środków na poczet kary sądowi orzekającemu w konkretnej sprawie.